Sound Horizon - 彼女が魔女になった理由 (สาเหตุที่หล่อนกลายเป็นแม่มด)

彼女が魔女になった理由

Kanojo ga Majo ni Natta Riyuu

สาเหตุที่หล่อนกลายเป็นแม่มด

(「なぜです、

なぜこの子を侯伯家の世継ぎとして認めてくださらないのです！」

「その話なら終わったはずだ」

「妾腹（めかけばら）だから……いえ、この子の体が不自由だか…」

「くどいぞ！」

「ああ、これは全て……全部母が、

この子をそんな風に生んだこの母が悪いので…」

「くどいと言っている！」)

(“Naze desu ka, naze kono ko o kouhakuka no yotsugi to shite mitomete kudasaranai no desu!”

“Sono hanashi nara owatta hazu da.”

“Mekakebara dakara… ie, kono ko no karada ga fujiyuu da ka…”

“Kudoi zo!”

“Aa, kore wa subete… zenbu haha ga, kono ko o sonna fuu ni unda kono haha ga warui no de…”

“Kudoi to itte iru!”)

("ทำไมล่ะเจ้าคะ ทำไมถึงไม่ยอมรับเด็กคนนี้เป็นสายเลือดชนชั้นสูง!"

"เรื่องนั้นเราคุยกันไปแล้วไม่ใช่รึ"

"เพราะเด็กคนนี้เป็นลูกนอกสมรส... ไม่สิ เพราะเกิดมาร่างกายไม่สมบูรณ์เหรอคะ..."

"หุบปากซะ!"

"อา ทั้งหมดนี้... เป็นเพราะแม่อย่างฉัน ที่ให้กำเนิดเขามาแบบนี้ เป็นความผิดของแม่คนนี้สินะ..."

"บอกว่าให้หุบปากได้แล้ว!")

(アンネリーゼ、あなたの気持は痛いほど分かる

それでも私は、あなたを、許さない)

(Anneliese, anata no kimochi wa itai hodo wakaru

soredemo watashi wa, anata o, yurusanai)

(อันเนลิเซ่ ความรู้สึกของเธอน่ะ ฉันเข้าใจดีอย่างน่าเจ็บปวด

แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ไม่อาจยกโทษให้เธอได้หรอก)

坊や 光を知らないアナタは

視力という その概念自体 解らなかった

Maer hikari o shiranai ANATA wa

shiryoku to iu sono gainen jitai wakaranakatta

เมร์ ลูกจ๋า ลูกไม่เคยรู้จักแสงสว่าง

ไม่เคยรู้เลยว่าทัศนวิสัยนั้น แท้จริงเป็นเช่นไร

坊や 背中に抱きつきアナタは

「おかあさん。ひかり、あったかいね」と 無邪気に笑った

Maer senaka ni dakitsuki ANATA wa

“Mutti Hikari, attakai ne” to mujaki ni waratta

เมร์ ลูกจ๋า ลูกกอดแผ่นหลังของแม่

เอ่ยว่า "แม่จ๋า แสงสว่างนี่ อบอุ่นเหลือเกินนะ" พลางหัวเราะอย่างไร้เดียงสา

嗚呼 ごめんなさい ごめんなさい ごめんなさい

アナタを産んだのは 私です 私です 罪深い《私》です……

aa gomen nasai gomen nasai gomen nasai

ANATA o unda no wa watashi desu watashi desu tsumibukai watashi desu…

อา ขอโทษนะ ขอโทษนะลูก แม่ขอโทษ

คนที่ให้กำเนิดลูกมาคือแม่ คือแม่ แม่ผู้แปดเปื้อนคนนี้...

「くしゅん！」

「寒くない？メル」

「うん……」

(“Kushun!”

“Samukunai? MERU”

“Un…”)

(“ฮัดชิ้ว!"

"หนาวหรือเปล่าจ๊ะ? เมร์"

"อื้อ...")

母にして姉であり、断罪者にして贖罪者であった。

Therese von Ludowingの知られざる物語……。

haha ni shite ane de ari, danzaisha ni shite shokuzaisha de atta.

Therese von Ludowing no shirarezaru monogatari….

เป็นทั้งมารดา เป็นทั้งพี่สาว เป็นทั้งคนบาป เป็นทั้งนักบุญ

นี่คือเรื่องราวที่ไม่มีใครล่วงรู้ของเทเรเซ่ ฟอน ลูโดวิง...

森に移り住み 贖罪の日々を

薬草を集めて 煎じてみたり

神に祈っても 届きはしないし

罪を抱きしめて 祈れやしない

mori ni utsurisumi shokuzai no hibi o

yakusou o atsumete senjite mitari

kami ni inotte mo todoki wa shinai shi

tsumi o dakishimete inore ya shinai

ฉันย้ายมาอยู่ในป่า ใช้เวลาแต่ละวันเพื่อไถ่บาป

เก็บเอาพืชสมุนไพรนำมากลั่นเป็นยา

เพราะคำอธิษฐานไม่อาจส่งถึงพระผู้เป็นเจ้า

จึงได้แต่เพียงโอบกอดบาปตนไว้ และเลิกภาวนาเสีย

せめてあの子の為に 出来る限りの全てを

遣りもしないで 唯 嘆いて等いられないわ

semete ano ko no tame ni dekiru kagiri no subete o

yari mo shinaide tada nageite nado irarenai wa

แต่อย่างน้อยเพื่อเด็กคนนั้น ฉันยอมทำได้ทุกอย่าง

ไม่อาจยอมแพ้หรือเอาแต่ร้องไห้ได้หรอก

──傷を癒し、病を治し、

時には冬に傾きかけた赤子をも取り上げた、

森に住む賢い女の噂は、

何刻しか千里を駈け廻り、

皮肉な運命を導く事となる……。

–kizu o iyashi, yamai o naoshi,

toki ni wa fuyu ni katamukikaketa akago o mo toriageta,

mori ni sumu kashikoi onna no uwasa wa,

itsushika senri o kakemeguri,

hiniku na unmei o michibiku koto to naru….

──เยียวยาบาดแผล รักษาโรคภัย

บางครั้งคราว ก็โอบอุ้มทารกน้อยท่ามกลางเหมันตฤดู

กว่าจะรู้ตัว ชื่อเสียงของปราชญ์หญิงที่อาศัยอยู่ในป่า

ก็แพร่กระจายไปทั่วทุกสารทิศ

กลับกลายเป็นสิ่งที่นำทางสู่โชคชะตาแสนเย้ยหยัน......

その夜 駆け込んで来たのは お忍びの候妃で

月の無い闇の中を 希望の灯りを信じ

髪を振り乱す 母を奔らせたのは 訳ありの候女で

抱きしめた腕の中で もう息をしていなかった

sono yoru kakekonde kita no wa o-shinobi no kouhi de

tsuki no nai yami no naka o kibou no akari o shinji

kami o furimidasu haha o hashiraseta no wa wakeari no koujo de

dakishimeta ude no naka de mou iki o shite inakatta

คืนนั้น สตรีสูงศักดิ์ผู้ลึกลับได้ซมซานมาถึง

ด้วยความเชื่อมั่นในแสงสว่างแห่งความหวัง ณ ราตรีไร้จันทร์

เหตุที่มารดาผู้นี้ฝ่าฟันหนทางมาจนผมเผ้ายุ่งเหยิง

คือบุตรีในอ้อมกอดที่ไม่หายใจอีกต่อไปแล้ว

「この子はまだ死んでなどおりません！私には…私にはわかるのです！

何故なら前日まであんなに元気だったんですもの…。私は認めませんわ！

将来は必ずや美人になるはずの子です。私の娘ですもの。

帝国中の殿方が放っておきませんわ。困りましたわ。ふふ。

いえ、もうそんなことどうでもよいのです。生きてさえ！　生きてさえ……いてくれれば……」

「ソフィ様、お気を強くお持ちください。賢者殿を信じましょう。」

(“Kono ko wa mada shinde nado orimasen! Watashi ni wa… watashi ni wa wakaru no desu!

Naze nara senjitsu made anna ni genki datta n’desu mono…. Watashi wa mitomemasen wa!

Shourai wa kanarazu ya bijin ni naru hazu no ko desu. Watashi no musume desu mono!

Teikoku-juu no tonogata ga hanatte okimasen wa. Komarimashita wa. Fufu.

Ie, mou sonna koto dou demo yoi no desu. Ikite sae! Ikite sae… ite kurereba…”

“Sophie-sama, o-ki o tsuyoku o-mochikudasai. Kenja-dono o shinjimashou.”)

("เด็กคนนี้ยังไม่ตาย! ฉัน... ฉันรู้ดีค่ะ!

ทำไมกันล่ะ ก็เมื่อวานยังแข็งแรงดีอยู่เลยแท้ ๆ... ฉันไม่ยอมรับหรอก!

ในอนาคต เด็กคนนี้จะต้องโตขึ้นเป็นสาวสวยแน่ ๆ ก็เป็นลูกของฉันนี่นา

สุภาพบุรุษทั่วอาณาจักรคงไม่มีใครปล่อยเธอเดียวดายลำพัง คงลำบากแย่เลย ฮึฮึ

ไม่สิ ตอนนี้นั่นไม่สำคัญ ขอแค่เธอมีชีวิตอยู่! ขอแค่... มีชีวิตอยู่..."

"ท่านโซฟี ตั้งสติก่อนขอรับ เชื่อมั่นในตัวท่านนักปราชญ์เถอะ")

その幼子を託して 妃は泣き崩れた…

sono osanago o takushite hi wa nakikuzureta…

เมื่อมอบเด็กคนนั้นให้ฉันแล้ว เธอก็ทรุดตัวลงร่ำไห้...

救われる命があれば、奪われる命がある。

それを因果応報と切り捨てても良いのだろうか……。

sukuwareru inochi ga areba, ubawareru inochi ga aru.

sore o inga ouhou to kirisutete mo yoi no darou ka….

หากช่วยชีวิตหนึ่งไว้ได้ ย่อมมีอีกชีวิตต้องดับสูญไปแทน

การฝืนกฎแห่งกรรมเช่นนั้นจะดีแล้วแน่หรือ...

(Horst du mich, du stehent?

dann kann mir du glauben…grab mich aus…!)

(ได้ยินข้าหรือไม่ เจ้าผู้นั้น?

เชื่อมั่นในข้า... นำข้าออกไป...!)

とても不思議な出来事によって

息子は光を手に入れたけど

それが果たして幸福なことだったのか

今となっては善く判らない……

totemo fushigi na dekigoto ni yotte

musuko wa hikari o te ni ireta kedo

sore ga hatashite shiawase na koto datta no ka

ima to natte wa yoku wakaranai…

ด้วยเหตุลึกลับบางประการ

ลูกชายเกิดมองเห็นแสงสว่างได้

แต่ว่านั่น สุดท้ายแล้วเป็นเรื่องที่ควรยินดีกระนั้นหรือ

ตอนนี้ ฉันไม่อาจจะมั่นใจได้เลย

「テューリンゲンの魔女だって、怖いね、兄ちゃん」

「ああ、いい子にしてないと……魔女に食べられちゃうぞ！」

「ひいっ！……もう！」

「あはは！」

(“Thuringen no majo datte, kowai ne, nii-chan”

“Aa, ii ko ni shite’nai to… majo ni taberarechau zo!”

“Hii! Mou!”

“Ahaha!”)

("แม่มดแห่งทูรินเจียนี่น่ากลัวจังเนอะพี่"

"อา ถ้าไม่เป็นเด็กดีล่ะก็... แม่มดจะมาจับกินเอานะ!"

"ว้าย! โธ่!"

"อ๊ะฮะฮะ!")

一度は冬に抱かれた 愛しい可愛い私の坊や

生きて春の陽射しの中で 笑って欲しいと願った母の

ichido wa fuyu ni dakareta itoshii kawaii watashi no bouya

ikite haru no hizashi no naka de waratte hoshii to negatta haha no

ลูกรักผู้แสนน่ารักของแม่ ครั้งหนึ่งลูกเคยถูกโอบกอดไว้ด้วยฤดูหนาว

คำอธิษฐานเดียวของแม่ คือขอให้ลูกได้มีชีวิตอยู่ด้วยรอยยิ้มใต้แสงตะวันของฤดูใบไม้ผลิ

「信仰を重んじれば恩情を！

異端には、業火をもって報いねばならん！ さあ諸君！【魔女】へ鉄槌を！」

「鉄槌を！」

(“Shinkou o omonjireba onjou o!

Itan ni wa, gouka o motte mukuineba naran! Saa shokun! Majo e tettsui o!”

“Tettsui o!”)

("หากยังเห็นความสำคัญของศรัทธา จงร้องขอความเห็นใจ

คนนอกรีตต้องชดใช้ด้วยเพลิงนรก! มาเถิดทุกท่าน! ลงทัณฑ์นางแม่มด!"

"ลงทัณฑ์!")

想いも今や 唯 虚しく 束の間の陽光さえ

戯れに 奪われてしまった

観よ 嗚呼 この喜劇を ならば私は

世界を呪う本物の《魔女》に……

omoi mo ima ya tada munashiku tsukanoma no hikari sae

tawamure ni ubawarete shimatta

miyo aa kono higeki o naraba watashi wa

sekai o norou honmono no majo ni….

แม้แต่ความปรารถนาของฉัน ซึ่งมีอยู่เพียงในแสงสว่างชั่ววูบเดียว

ยังถูกพรากไปราวกับเป็นเพียงของเล่น

จงดู อา ในนาฏกรรมจำอวดนี่

ฉันจะกลายเป็นแม่มดที่แท้จริงเพื่อสาปแช่งโลกนี้เอง

──そして、【第七の喜劇】は繰り返され続けるだろう……

──und die siebte Kömedie wird sich wiederholen

──และแล้ว "นาฏกรรมจำอวดทั้งเจ็ด" ก็ดำเนินวนไปอีกครั้ง...

Sound Horizon - この狭い鳥籠の中で (ในกรงนกเล็กแคบนี้)

この狭い鳥籠の中で

Kono Semai Torikago no Naka de

ในกรงนกเล็กแคบนี้

四角く切り取られた空 幼き日の私の世界

窓辺に降り立った君は 月光のように 優しく笑った……

shikakuku kiritorareta sora osanaki hi no watashi no sekai

madobe ni oritatta kimi wa gekkou no you ni yasashiku waratta…

ท้องฟ้าในกรอบสี่เหลี่ยม นั่นคือโลกทั้งใบของฉันเมื่อยามเยาว์วัย

เธอผู้ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าต่าง แย้มยิ้มให้อย่างอ่อนโยนราวแสงจันทร์......

Marz von Ludowing←→Elisabeth von Wettin

運命は結ばれることのない二人を、

無慈悲なその手で引き合わせてしまった……。

“Marz von Ludowing <–> Elisabeth von wettin

unmei wa musubareru koto no nai futari o

mujihi na sono te de hikiawasete shimatta….”

"เมร์ ฟอน ลูโดวิง ↔ เอลิซาเบธ ฟอน เวททิน

คนสองคนที่ไม่มีโชคชะตาผูกพันกัน

ได้ถูกชักนำให้มาสานสัมพันธ์กันโดยมือไร้ปรานีแห่งโชคชะตา"

冷たい土の下に 埋められたはずの

歴史の闇の中に 葬られたはずの

陰の存在

tsumetai tsuchi no shita ni umerareta hazu no

rekishi no yami no naka ni houmurareta hazu no

kage no sonzai

ทั้งที่น่าจะถูกกลบฝังไปใต้ผืนดินเย็นเยียบ

ทั้งที่น่าจะถูกกลบฝังไปในความมืดมิดของประวัติศาสตร์

ตัวตนอันเป็นดังเงามืดนี้

友達が欲しかったけど それがどんな物か 知らなかったよ……

tomodachi ga hoshikatta kedo sore ga donna mono ka shiranakatta yo…

อยากจะมีเพื่อนสักคน แต่ทว่า สิ่งนั้นเป็นเช่นไรก็ไม่เคยรู้เลย.....

無明の刻の果てに 暴かれるままの

葦毛の馬の背なに 揺らされるままの

弱き存在

mumyou no toki no hate ni abakareru mama no

ashige no uma no sena ni yurasareru mama no

yowaki sonzai

ถูกขุดขึ้นมาเมื่อยามสิ้นสุดของกาลเวลาแห่งความไม่รู้

สั่นไหวอยู่บนหลังม้าสีเทาแล่นทะยาน

ตัวตนอันแสนอ่อนแอ

「もっと急ぎなさい！」

「御意！」

「もっと急ぎなさい、Walter！」

「御意、しっかりとおつかまり下さい！ハイヤー！」

(“Motto isoginasai!”

“Gyoi!”

“Motto isoginasai, Walter!”

“Gyoi, shikkari to o-tsukamarikudasai! HAIYAA!”)

("เร็วกว่านี้อีกได้ไหม!"

"ได้ขอรับ!"

"เร็วอีก วอลเตอร์!"

"ทราบแล้ว จับไว้ให้มั่นนะขอรับ! ไฮย่า!")

鳥籠の中にいる事 それがどんな事か 知らなかったよ

君に遇うまでは 寂しさの色も 愛しさの意味も 知らなかったよ……

torikago no naka ni iru koto sore ga donna koto ka shiranakatta yo

kimi ni au made wa sabishisa no iro mo itoshisa no imi mo shiranakatta yo

ฉันไม่เคยรู้สาเหตุที่ต้องมาอยู่ในกรงนกเช่นนี้

ตราบจนพบเธอ ฉันไม่เคยรับรู้ทั้งสีสันของความเหงาหงอย ทั้งความหมายของความรัก......

君は──

嗚呼 私だけの翼 外に広がる世界を

嗚呼 優しい君の瞳 教えてくれた

kimi wa

aa watashi dake no Wind soto ni hirogaru sekai o

aa yasashii kimi no Wink oshiete kureta

เธอนั้นคือ──

อา ปีกของฉันที่พาโบยบินไปสู่โลกกว้าง

อา ดวงตาแสนอ่อนโยนของเธอ ได้สอนให้ฉันได้รู้

鬱蒼と生い茂る夜の森 足下に綺麗な花を 頭上に星屑散りばめて

二人は笑った……

ussou to oishigeru yoru no mori ashimoto ni kirei na hana o zujou ni hoshikuzu chiribamete

futari wa waratta…

เหนือผืนหญ้าหนา ในป่ายามค่ำคืน ดอกไม้แสนสวยเบ่งบานอยู่ข้างเคียงรอยเท้าของเรา เหนือขึ้นไปนั้นคือเหล่าดาราพราวพร่าง

พวกเราต่างหัวเราะไปด้วยกัน.....

「ほら見て」

「わぁ、なに～？」

「綺麗なお花。」

「わぁ、本当」

「つけてあげるよ。」

「本当？可愛くしてね。」

「似合うよ。」

「本当、嬉しい！」

「じゃぁ今度はあっちへ行こう！」

「うん！」

(“Hora mite”

“Waa, nani~?”

“Kirei na o-hana.”

“Waa, hontou”

“Tsukete ageru yo.”

“Hontou? Kawaiku shite ne.”

“Niau yo.”

“Hontou, ureshii!”

“Jaa, kondo wa acchi e ikou!”

“Un!”)

(“ดูนี่สิ”

“หวาา อะไรเหรอ~?”

“ดอกไม้แสนสวยไงล่ะ”

“ว้าว จริงด้วย”

“เดี๋ยวฉันติดผมให้นะ”

“จริงเหรอ? ติดให้น่ารักเลยนะ”

“เหมาะมากเลยล่ะ”

“จริงนะ ดีใจจัง!”

“งั้น ต่อไปไปทางโน้นกันเถอะ!”

“อื้ม!”)

どんな幸福な出逢いにも 別離の日がある

そして それは突然訪れる 斜陽の接吻

donna shiawase na deai ni mo wakare no hi ga aru

soshite sore wa totsuzen otozureru shayou no kuchizuke

ไม่ว่าจะมีความสุขสักเพียงใด แต่วันแห่งการจากลาก็ย่อมมาถึง

และมันก็มาเยือนโดยไม่คาดคิด พร้อมกับรอยจูบของอาทิตย์อัสดง

「メル　この森には長居しすぎました…もうそろそろ」

「母上」

「何かしら？」

「せめて、せめて友達にお別れを言いたいのです」

「分かりました、あの子なら特別に許しましょう。さあ、行っておいでなさい」

「はい、行って参ります！」

(“Meru, kono mori ni wa nagai shisugimashita… mou sorosoro”

“Hahaue”

“Nani kashira?”

“Semete, semete tomodachi ni o-wakare o iitai no desu”

“Wakarimashita, ano ko nara tokubetsu ni yurushimashou. Saa, itte oidenasai”

“Hai, itte mairimasu!”)

("เมร์ เราอยู่ในป่านี้มานานเกินไปแล้ว... ถึงเวลาที่จะ"

"ท่านแม่"

"อะไรเหรอจ๊ะ?"

"อย่างน้อย อย่างน้อยผมอยากจะไปลาเพื่อนก่อนน่ะครับ"

"เข้าใจแล้วจ้ะ ถ้าเป็นเด็กคนนั้นแม่อนุญาตเป็นพิเศษเลย ไปสิ รีบกลับมานะจ๊ะ"

"ครับ จะรีบไปรีบกลับ!")

「せめて私の代わりに、この娘を一緒に連れていってね」

“Semete watashi no kawari ni, kono ko o issho ni tsurete itte ne”

"อย่างน้อย ๆ ก็ช่วยพาเด็กคนนี้ไปกับเธอ ในฐานะตัวแทนของฉันด้วยนะ"

「メル　絶対、絶対迎えにきてね！」

「ああ、約束さ」

(“Meru, zettai, zettai mukae ni kite ne!”

“Aa, yakusoku sa”)

("เมร์ ต้องกลับมา ต้องกลับมาให้ได้นะ!"

"อา ฉันสัญญา")

（森の賢女が魔女として火刑台に送られ

後に私は彼の死を知る・・・ ）

(mori no kenjo ga majo to shite kakeidai ni okurare

nochi ni watashi wa kare no shi o shiru…)

(ปราชญ์หญิงที่อาศัยอยู่ในป่า ถูกเผาทั้งเป็นด้วยข้อหาเป็นแม่มด

และต่อมาตัวฉัน ก็ได้รู้ข่าวการตายของเขา... )

無常に流れる時がもたらしたものは

嗚呼 君の居ない灰色の季節と 唯 望みもしない婚礼

mujou ni nagareru toki ga motarashita mono wa

aa kimi no inai haiiro no kisetsu to tada nozomi mo shinai konrei

สิ่งที่กาลเวลาแห่งความไม่เที่ยงแท้อันล่วงเลยนำพามาถึงฉัน

คือฤดูกาลสีเทาที่ปราศจากเธอ และงานวิวาห์อันไม่ปรารถนา

現在 水面に揺れる面影 すり抜ける過去の幻燈

ima minamo ni yureru omokage surinukeru kako no hikari

ยามนี้ แสงสว่างในอดีตของฉันได้เลือนหายไปจากภาพเงาซึ่งสั่นไหวอยู่บนผิวน้ำ

衝動は枯れるまで 情欲を湛えるけど

自我は知っている 《彼以外もう愛せない》と

IDO wa kareru made iro o tataeru kedo

EGO wa shitte iru “kare igai mou aisenai” to

แม้ตราบจนกว่าแรงกระตุ้นในใจ (Id / บ่อน้ำ) จะแห้งเหือด ฉันจะยังปกปิดความปรารถนานี้ไว้ได้

แต่ตัวฉัน (Ego) รู้ดีว่า "ไม่อาจรักใครได้อีกแล้วนอกจากเขา"

狭い鳥籠の中 翼を亡くした この世界で

地に堕ちるその刻まで 月光のように 羽ばたいてみせよう……

semai torikago no naka kimi o nakushita kono sekai de

chi ni ochiru sono toki made gekkou no you ni habataite miseyou

ในกรงนกเล็กแคบ ณ โลกที่ปราศจากเธอ (ปีก)

ตราบกาลที่จะร่วงหล่นลงสู่ผืนดิน ฉันจะโบยบินไปดั่งแสงจันทร์ให้ดูเอง......

「弱き者、拒絶され、世界から虐げられた者同士が、

傷を舐め合っただけの幼い恋だと、キミは笑うだろうか」

“yowaki mono, kyozetsu sare, sekai kara shiitagerareta mono doushi ga

kizu o nameatta dake no osanai koi da to, kimi wa warau darou ka”

"สองคนอ่อนแอ ถูกปฏิเสธ ถูกข่มเหงจากโลก

ความรักไร้เดียงสาที่กำเนิดมาจากการเยียวยาบาดแผลแก่กัน เธอจะยิ้มอยู่หรือเปล่านะ?"

やがて疾りだす→夜の復讐劇→【第七の地平線】→物語は続く……

yagate hashiridasu -> yoru no fukushuugeki -> dainana no chiheisen -> monogatari wa tsuzuku

สุดท้ายแล้วก็ได้เพียงไล่ตาม → นาฏกรรมล้างแค้นแห่งรัตติกาล →【ณ เส้นขอบฟ้าที่เจ็ด】→ เรื่องราวจะดำเนินต่อไป......

（さぁ…お父上がお待ちです）

(“Saa… o-chichiue ga o-machi desu”)

(“เอ้า... ท่านพ่อรออยู่นะขอรับ”)

Sound Horizon - 光と闇の童話 (เทพนิยายแห่งแสงสว่างและความมืดมิด)

光と闇の童話

Hikari to Yami no Douwa

เทพนิยายแห่งแสงสว่างและความมืดมิด

【そして歴史だけが残った……】

【Und nur die his ist übring geblieben】

【และประวัติศาสตร์ที่ยังหลงเหลือไว้นั้น... 】

「待てよぉ……ウィル」

「遅いよ兄さーん！」

「まってよお兄ちゃ……うええええん」

「ああ、ご めんよ ルイー。痛かったなー」

「おい、井戸んとこになんか落ちてるー！」

「お前なぁ」

“Matte yoo... Will!”

“Osoi yo, nii sa-n!”

“Matte yo onii cha... ueeeeen!”

“Aa, gomen yo, Louis. Itakkatta na~”

“Oi, idon toko ni nanka ochiteru-!”

“Omae naa.”

"รอด้วยสิ วิลล์!"

"พี่น่ะ ช้าชะมัดเลย!"

"รอด้วย พี่จ๋... โอ๊ยย!"

"อ๊ะ ขอโทษนะ หลุยส์ ไม่เจ็บตรงไหนใช่ไหม"

"นี่ มีอะไรหล่นออกมาจากบ่อน้ำด้วยล่ะ—!"

"นายนี่น้า"

【Das Märchen des Lichts und Dunkels】

【Das Märchen des Lichts und Dunkels】

【เทพนิยายแห่งแสงสว่างและความมืดมิด 】

「そこ、足元に気をつけて」

「うん」

「大丈夫？ 怖くないかい？」

「えぇ、それより私今とてもドキドキしている わ。 だって森は、世界はこんなに広いんですもの！」

「じゃあ今日はとっておきの場所を教えてあげるね。行こう！」

「う ん！」

“Soko, ashimoto ni ki wo tsukete.”

“Un.”

“Daijoubu? kowaku nai kai?”

“Ee, sore yori watashi ima totemo dokidoki shite iru wa. datte mori wa, sekai wa konna ni hiroin desu mono!”

“Jaa kyou wa totteoki no basho wo oshiete ageru ne. Ikou!”

“Un!”

"ระวังตรงนั้นด้วยนะ"

"อื้อ"

"ไม่เป็นไรนะ? กลัวรึเปล่า?"

"ไม่เป็นไรจ้ะ ยิ่งกว่านั้น ตอนนี้ฉันน่ะตื่นเต้นมากเลยล่ะ ก็ทั้งป่า ทั้งโลกใบนี้มันกว้างใหญ่ขนาดนี้เลยเนอะ!"

"งั้น วันนี้จะพาไปที่ดี ๆ ที่เคยบอกไว้นะ ไปกันเถอะ!"

"จ้ะ!"

見上げれば丸い夜空 揺らめく蒼い月夜

神の名を呪いながら 奈落の底で唄う……

Miagareba marui yozora yurameku aoi tsukiyo

Kami no na wo noroi nagara naraku no soko de utau......

แหงนเงยมองฟากฟ้าราตรีที่โอบล้อมจันทร์สีน้ำเงินอันสั่นไหว

พลางสาปส่งนามของพระผู้เป็นเจ้า ขับขานบทเพลงจากก้นบึ้งขุมนรก……

盲（めし）いた闇で彼が 光だと思っていたのは 誤りで

その温もりの名は 愛だと 後に知った

Meshiita yami de kare ga hikari da to omotte ita no wa ayamari de

Sono nukumori no na wa ai da to nochi ni shitta

ตัวเขาเมื่อยามดวงตามืดบอด ได้เคยหลงผิดคิดไปว่าเป็นแสงสว่าง

ตราบจนได้รู้ในที่สุด ว่านามของความอบอุ่นนั้นคือความรัก

初めての友達は 蒼い瞳の可愛い女の子（Mädchen） お別れさ

その切なさの名が 恋だと 遂に知らず

Hajimete no tomodachi wa aoi me no kawaii Mädchen owakare sa

sono setsuna sa no na wa koi da to tsui ni shirazu

ตอนแยกจากเพื่อนคนแรก เด็กหญิงน่ารักผู้มีดวงตาสีฟ้าสดใส

ก็มิได้รู้เลยแม้แต่นิด ว่าความเจ็บปวดนั้นเรียกว่ารัก

花に水を遣るように 儘（まま） 罪には罰が要る 嗚呼

やがて《迎宵》(Guten Abend)疾しる《第七の物語》(Sieben Märchen)

摂理（神）に背を向けて──

Hana ni mizu wo yaru you ni mama tsumi ni wa batsu ga iru aa

Yagate Guten Abend hashiru Siebte Märchen

Kami ni se wo mukete---

เปรียบเช่นการรดน้ำแก่มวลดอกไม้ บาปนั้นสมควรได้รับการพิพากษา อา

เอ่ยคำ < สายัณห์สวัสดิ์ > ในยามท้ายสุด ออกไล่ล่า < เรื่องราวทั้งเจ็ด >

และหันหลังให้กับ (ความปรารถนาของ) พระผู้เป็นเจ้า—

【Drei…zwei…eins…】

【Drei…zwei…eins…】

【สาม... สอง... หนึ่ง...】

見下ろせば昏い大地 揺らめく紅い焔尾（炎）

母の瞳に抱かれながら 奈落の底へ堕ちる……

Mioroseba kurai daichi yurameku akai honoo

Haha no me ni dakare nagara naraku no soko e ochiru......

ก้มลงมองผืนดินมืดทะมึน เห็นแสงไฟสีแดงฉานสั่นไหว

ถูกโอบกอดไว้ด้วยสายตาของมารดา ยามร่วงหล่นลงสู่ขุมนรก......

「寂れた村…まるで墓場ね…」

「エリーゼ…童話は、何刻だって墓場から始まるものさ…」

“Sabireta mura... marude hakaba ne...”

“Elise... douwa wa, itsu datte hakaba kara hajimaru no sa...”

"หมู่บ้านที่เงียบเหงาเนี่ย... อย่างกับสุสานเลยเนอะ..."

"เอลิเซ่... เทพนิยายน่ะ ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็มีจุดเริ่มต้นมาจากสุสานนะ..."

＜何故 コノ村ニハ 今 誰モイナイノ？）

（──其れは 昔 皆 死んじゃったからさ＞

＜ジャ...何故 昔 村人 皆 死ンジャッタノ？）

（──其れは 黒き 死の 病 のせいさ＞

＜ジャ...何故 ソノ森ノ 村ニ 母子(親子)ハイタノ？）

（──其れは 或の【イド】が 呼んだからさ＞

＜ジャ...何故 【イド】ハ 何ノ為ニ 人ヲ呼ブノ？）

（──其れこそが 奴の本能だからさ＞

<Naze kono mura ni wa ima dare mo inai?

──sore wa minna mukashi shinjatta kara sa>

<Ja... naze mukashi murabito minna shinjatta no?

──sore wa kuroki shi no byou no sei sa>

<Ja... naze sono mori no mura ni oyako wa ita no?

──sore wa aru no ido ga yonda kara sa>

<Ja... naze ido wa nan no tame ni hito wo yobu no?

──sore koso ga yatsu no honnou dakara sa>

< ทำไมหมู่บ้านนี้ ถึงไม่มีใครอยู่เลยสักคนล่ะ?

                                                                ──นั่นก็เพราะว่าทุกคนตายจากไปนานแล้วน่ะสิ >

< งั้น... ทำไมชาวบ้านทุกคนถึงตายล่ะ?

                                                                ──นั่นก็เพราะว่าการระบาดของกาฬโรคน่ะสิ >

< งั้น... ทำไมถึงยังมีแม่ลูกคู่หนึ่งอาศัยอยู่ในป่านั้นล่ะ?

                                                                ──นั่นก็เพราะว่า Id เรียกหาพวกเขาน่ะสิ >

< งั้น... ทำไม Id ถึงเรียกหาผู้คนกันนะ?

                                                                ──นั่นเป็นเพราะสัญชาตญาณของเขาน่ะ >

嗚呼 墓穴掘っても 掘っても 掘っても 必死に掘っても キリがない

「悲惨な時代さ」

嗚呼 死体と土塊（つちくれ） 死体と土塊 死体と土塊 多層菓子(Mille-feuille)

「無惨な事態さ」

Aa hakai hotte mo hotte mo hotte mo hisshi ni hotte mo kiri ga nai

“Hisan na jidai sa”

Aa shitai to tsuchigure shitai to tsuchigure shitai to tsuchigure Mille-feuille

“Muzan na jidai sa”

อา ไม่ว่าจะขุด ขุด ขุดลงไปในหลุมศพ พากเพียรขุดเท่าไหร่ก็ไม่จบสิ้น

"ช่างเป็นยุคสมัยอันน่าเวทนา"

อา ซากศพและก้อนดิน ซากศพและก้อนดิน มิลเฟยของซากศพและก้อนดิน

"ช่างเป็นยุคสมัยอันน่าสังเวช"

生命の目的は 生きる事と増える事

殺せと! 侵せと! 【イド】は唄う

Seimei no mokuteki wa ikiru koto to fueru koto

Korose to! Okase to! Ido wa utau

เป้าหมายในการมีชีวิต คือการมีลมหายใจอยู่ คือการเพิ่มจำนวนขึ้น

จงฆ่าฟัน! จงทำลาย! Id ได้ร้องขาน

「増え過ぎても…結局宿主を殺してしまうのにね… 」

「人と大地の関係と同じさ…さぁ、物語を続けようか…」

“Fue sugite mo... kekkyoku yadonushi wo koroshite shimau no ni ne...”

“Hito to daichi no kankei to onaji sa... saa, monogatari wo tsudzuke you ka...”

"พอเพิ่มจำนวนมากเข้า... สุดท้ายก็สังหารเจ้าบ้านของตนเองสินะ..."

"ความสัมพันธ์ของมนุษย์กับผืนดินก็เหมือนกันนั่นล่ะ... เอ้า มาดำเนินเรื่องต่อกันเถอะ..."

【仄昏き宵闇の森】

【Der Weit der Abenddämerung】

【ณ ผืนป่าสลัวแสงยามพลบค่ำ】

（「おいHans、本当にこっちでいいのかぁ？」

「さあなあ、こっちだって知るかよぉ」

「ったくよお・・・気味の 悪い森だぜぇ」

「お！ あのガキ、噂のThüringenの魔女のガキじゃねえか？」

「っひょお～！ こいつぁ ついてるぜ！」

「な！」）

“Oi Hans, hontou ni kocchi de ii no kaa?”

“Saa naa, kocchi da tte shiru ka yoo.”

“Ttaku yoo... kimi no warui mori da zee.”

“O! Ano gaki, uwasa no Thüringen no majo no gaki janee ka?”

“Hyoo~! Koitsu wa tsuiteru ze!”

“Na!”

"เฮ้ย ฮานส์! แน่ใจนะว่าที่นี่?"

"ก็นะ ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่ะ"

"ให้ตายสิวะ... ป่านี่มันโคตรน่าขนลุกเลย"

"โอ๊ะ! ไอ้เด็กนั่น ลูกชายของแม่มดแห่งทูรินเจียผู้โด่งดังใช่ไหม?"

"โอ้วว~! เรานี่โคตรโชคดีเลย!"

"ใช่ไหมเล่า!"

夜露に濡れた 苔藻を踏み鳴らす 少年の

その足取りは 哀しい程に軽く 少年を

Yotsuyu ni nureta kokemo wo fuminarasu shounen no

Sono ashidori wa kanashii hodo karuku shounen wo

เด็กชายก้าวเดินไปเหนือผืนหญ้าซึ่งเปียกปอนด้วยน้ำค้างยามค่ำ

ฝีเท้านั้น ช่างแผ่วเบาและแสนเศร้า

「もし、坊ちゃん！」

「坊ちゃ～ん」

「えっ？」

“Moshi, bocchan!”

“boccha~n”

“Eh?”

"หวัดดีเจ้าหนู!"

"เจ้าหนู~"

"เอ๊ะ?"

「我々は賢女殿に用事があってやって来たんですが」

「坊ちゃんにご一緒させてもらってもよろしいでしょうか？」

「もちろん構いませんよ。それでは僕が母の所へ？ご案内いたしましょう」

「Danke schön!」

“Wareware wa kenjo dono ni youji ga atte yatte kitan desu ga.”

“Bocchan ni goissho sasete moratte mo yoroshii deshou ka?”

“Mochiron kamaimasen yo. Sore de wa boku ga haha no tokoro he? Goannai itashi mashou.”

“Danke schön!”

"พวกเรามีธุระต้องมาหาท่านนักปราชญ์น่ะ"

"เจ้าหนูพอจะช่วยไปด้วยกันหน่อยได้หรือเปล่า?"

"ได้แน่นอนครับ งั้นผมจะพาไปหาท่านแม่เอง"

"ขอบใจมาก!"

呼び止めた声は 下卑た響きで されど彼はまだ知らない

嗚呼 世界の作為など 世間の悪意など 何ひとつ触れぬまま育ったから

友達を抱いたまま→招かざる客を連れ→優しい母の元へと→そして...

Yobi tometa koe wa gebita hibiki de saredo kare wa mada shira nai

Aa sekai no sakui na do seken no akui na do nani hitotsu furenu mama sodatta kara

Tomodachi wo daita mama -> manekazaru kyaku wo tsure -> yasashii haha no moto he -> soshite...

เสียงเรียกที่หยุดเขาไว้ ช่างกักขฬะต่ำช้า แต่กระนั้น เด็กน้อยก็มิได้ล่วงรู้

อา เป็นเพราะเติบโตมาโดยไม่เคยสัมผัสถึงเจตนา หรือความโหดร้ายของโลก

โอบกอดเพื่อนตัวน้อยเอาไว้ → นำทางแขกไม่ได้รับเชิญ → ไปหามารดาผู้อ่อนโยน → และแล้ว...

「母上、ただいま戻りました」

「お帰り……その男は何者――」

「坊ちゃんご苦労さん！！」

「うわああああ あ……」

「メルーー！！」

“Hahaue, tadaima modorimashita.”

“Okaeri...... sono otoko wa nani mono--"

“Bocchan gokurousan!!”

“Uwaaaaa...”

“Meru--!!”

"ท่านแม่ กลับมาแล้วครับ!"

"ยินดีต้อนรับจ้ะ...... แล้วผู้ชายพวกนั้นเป็นใคร—"

"ขอบใจนะ ไอ้หนู!!"

"อ๊าาาาา......"

"เมร์—!!"

見渡せば──

Miwataseba—

เพียงคลาดสายตาไป—

鳥に羽が有るように 儘 夜には唄がある 嗚呼

いずれ《迎暁》(Guten Morgen) 染まる《薔薇の庭園》(Rosen Garten)

摂理(神)を背に受けて──

Tori ni hane ga aru you ni mama yoru ni wa uta ga aru aa

Izure Guten Morgen somaru Rosen Garten

Kami wo se ni ukete—

ราวกับวิหคที่สยายปีก และขับขานบทเพลงแด่ยามค่ำคืน อา

สักวันหนึ่งจะเอ่ยคำ < อรุณสวัสดิ์ > ฉาบย้อมสีสันให้ < สวนกุหลาบ >

น้อมรับพระผู้เป็นเจ้า—

【Drei…zwei…eins…】

【Drei... zwei... eins... 】

【สาม... สอง... หนึ่ง】

キミが今笑っている、眩い其の時代に

誰も恨まず、死せることを憾まず、必ず其処で逢おう

『光と闇の童話【Märchen】』

Kimi ga ima waratte iru, mabayui sono jidai ni

Daremo uramazu, shiseru koto wo uramazu, kanarazu soko de aou

“Hikari to yami no Märchen”

ในยุคสมัยอันเจิดจ้า จนบัดนี้เธอก็ยังยิ้มแย้มอยู่

ไม่ต้องเจ็บแค้นใคร ไม่ต้องเสียใจให้กับความตาย พวกเราจะต้องได้พบกันที่นั่นอย่างแน่นอน

‘เทพนิยายแห่งแสงสว่างและความมืดมิด’

（第七の墓場...さぁ、復讐劇の始まりだ）

“Dainana no hakaba... saa, fukushuugeki no hajimari da.”

(ณ สุสานที่เจ็ด... เอาล่ะ นาฏกรรมล้างแค้นได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว)